حاجتى دارى ؟ پس از آنكه حاجات او را برمىآورد ، مجددا به نماز مىپرداخت . 281 . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله چون به نماز مىايستاد ، از ترس خدا رنگش مىپريد و صدايى سوزناك مانند صداى جوشش ديگ از سينه يا درونش به گوش مىرسيد . 282 . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله وقتى به نماز مىپرداخت مانند جامه‌اى بود كه روى زمين افتاده باشد . 283 . عايشه گويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله با ما سخن مىگفت و ما با او سخن مىگفتيم ، همين كه وقت نماز مىرسيد او را حالتى دست مىداد كه گويى نه او ما را مىشناسد و نه ما او را مىشناسيم . 284 . رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در نماز ، گاهى [ اندكى ] به طرف راست و چپ خود نظر مىافكند ولى به عقب گردن نمىكشيد و روى خود را برنمىگرداند . 285 . على عليه السّلام چون محمّد بن أبى بكر را والى مصر قرار داد ، ضمن دستور العملى كه براى او نوشت ، فرمود : سپس مواظب ركوع و سجودت باش ، زيرا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از همهء مردم نمازش كامل‌تر و در عين حال از همه سبك‌تر بود . 286 . امام صادق عليه السّلام ضمن حديثى فرمود : وقتى رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله گوشت ميل مىكرد ، بدون آنكه دست‌هاى خود را بشويد به نماز مشغول مىشد ، ولى چون شير ميل مىفرمود ، پيش از آنكه دست خود را بشويد و آب در دهان بگرداند نماز نمىخواند . 287 . ابن سنان گويد : به حضرت صادق عليه السّلام عرض كردم : ما مؤذّني داريم كه صبح نشده اذان مىگويد . فرمود : اگر چه صبح نشده اذان گفتن به نفع همسايگان است ، زيرا براى نماز شب ( يا آمادگى براى نماز صبح ) بيدار مىشوند ، و ليكن سنّت اين است كه هنگام طلوع فجر اذان گفته شود و ميان اذان و اقامه ، تنها همان دو ركعت نافلهء فجر فاصله شود . 288 . امام صادق عليه السّلام ضمن حديثى فرمود : چون وقت نماز داخل مىشد ،